ستاره مدت ده روزی می ره سفر و باز در این مدت دلتنگ دوستانش خواهد بود ولی امیدواره که تو این مدت شما عزیزان ، آسمون ستاره رو نوربارون کنید با فروغ اشاره های نابتون .

دعا یادتون نره برای"ستاره"

(از عزیزان و همیاران خودم"ستاره پرفروغ نازم"و"ساحل ماهیهای مهربونم"و"سیمرغ نازنینم"و"فریدون عزیز"و"م حمیدی"...دیگر عزیزانی که با اشاره های قشنگشون تو آسمونم می درخشند تشکر و خداحافظی می کنم تا بعدی دیگر و دلم برا همتون تنگ می شه ولی به یادتون خواهم بود)

از "مجید کوچولو"و"رامین گلم"و"هم آواز"و"عادل"و"علی"و"پریسا"و"همسایتون"و"احسان" و چندتا از دوستانی که تو این آپ کامنت گذاشتند فعلا با عجله تشکر می کنم تا انشالله بیام و با عشق به تموم وبلاگاتون سر بزنم و ازتون قدر دانی کنم.

پس فعلا یا حق

مرا هم مرهمی باید

                 که زخم خود کنم درمان

                                  نه رخسار !!!خال آن لب را

                                                           گرفتار است دل پاکم

                                   کمند آن خمه ابرو

 

                                                          مرا مهمان نازش کرد

                                                                           ستاره را در این شبها

                                                                                              پر از راز و نیازش کرد

                                                             دمی بر چشم من آور

                                                                           همی لبخند مجنون را

                                                                                          که جام عشق نوشیدم

                                                                                                             دمادم بهر شیرینم

مرا آرام دل یابد که تا باشد بسی شکرش

                                     مرا هر لحظه یاد آید بسی خرم به بالینش

ستاره را نشاید اندراین صحرا جز این در دل

                                     که اشک شوق بفشانم دمادم بهر سیمینش

                                                                         شعری از "ستاره"

                                                                            

ستاره سلام می ده به همه زمینیان آسمونی عزیز

اگه می خوای می تونی تو هم نیت بکنی و بیای اینجا این پایین و بخونی فالی که دیشب برای امروز گرفتمو ببینی شاید برا تو هم همین بیاد برا ستاره که خوب بود:

 

                                                                   

                                                      و اینک ستاره تقدیم می کند:

ماه رجب ماه بزرگ خداست و یک روز ، روزه در آن دری از جهنم را می بندد و سه روزش بهشت بر او واجب می شود بخصوص اگر سه روز پنج شنبه و جمعه و شنبه باشد.

و "رجب"نام نهریست در بهشت . این ماه ، ماه استغفار است پس آمرزش بطلبید که خدا آمرزنده و مهربان است "استغفرالله و اسئله التوبه"

و ذکر"لا اله الا الله" را هزار بار بگو در هر روز و در جمعه رجب صد مرتبه سوره "قل هوالله احد"

شب جمعه اول این ماه "لیله الرغائب" است که روز را روزه بدار("پنج شنبه")و اگر مراجعه شود به مفاتیح الجنان نماز مخصوصی دارد و بعد هر آرزویی که داری را از خداوند طلب می کنی که انشالله برآورده می شود در این شب عزیز"شب آرزوها"وه که چه زیباست خداوند با این همه درهای شکافنده که اسراری درون خود نهفته دارد و با بندگان چه زیبا معامله می کند.

 و در نهایت زیارت امام "رضا"(ع) وارد شده است با اذکار مخصوص .

من الله توفیق

گزیده ای ناب از مفاتیح تقدیم به دوستان عزیز و با سعادت وبلاگ "ستاره"

امشب اگر به آسمان نگاهی افکندید از ستاره هم یادی در دل بکنید و تمام آرزوهایتان مقبول و حاجتتان روا .

یا حق 

یارا : عاشقی بی تو چه حالی عبث است

                    رخ نمودن بی حضورت چه بسا بی ثمر است

                                        با تو هم آغوشیِ ماه و غزل خوانی رواست

                                                          بی تو هر لحظه از آن عرش سقوطی دگر است

                                                          رباعی از "ستاره"

                                                           

تقدیمی به دوستان اهل دل و اهل قلم

بخصوص جناب "فریدون" که با کامنت قشنگشون باعث این رباعی در این شب زیبا شدند

و ستاره را دعوت به ضیافتی بس زیباتر نمودن در این تب لحظه ها که دل پر می شود از خدا 

امید که مورد قبول واقع شود .

 

می دانم که می گذرد و خواهد گذشت

می دانم که چگونه گذشت و باز هم خواهد گذشت

در حیرت این امواج پر تلاطمم ، که چگونه مرا نه !!! گویی تو را با خود به شلاق زمانه می کشانند

 و با او هم آغوشت می کنند اینهمه عاشقی و لطافت بهارگونه ات را

چگونه می توان دل سپرد به زمزمه های گِل اندود نامردمان مرد اندام ، آن هنگام که تو را از رزِ عشق

 آفریدند

و باز در حیرتم که تو با آن همه ظرافت و ناز و کرشمه چگونه به استقبال این بار گران می روی و آن را

مانند مرواریدی در صدف وجودت قرار می دهی !!!، مادر شدنت را می گویم

نه گویی عادت شده است و انگار که مادر زمان هم زبانت را برای گفتن نه و تسلیم نشدن کوتاه کرده

است ، برای در آغوش گرفتن این همه بی مهری و گل اندودی!!! دیگر جایی برای رد کردنش نمی گذارد!!!

باید از این راه گذر کرد و رفت تا ... فقط از همین راه و نه غیر آن

در حیرتم که باز تویی که رمان زندگیت را آنگونه زیبا ترسیم می کنی که گویی اصلا تو خود نیز تکه ای از

همانی که در آغوشش می آرمی!!!

نمایش تسلیمی و رضا!!!

تو از کدامین تبار آمده ای که از هر رنگت بویی به مشام می رسد و از هر گوهرت دُری گران می بارد؟!!!

هیچ می دانی تو به اوج رساندنی؟!!!

و باز می دانی تو هم باید به اوج برسی؟!!!

اما می دانم که می دانی تنها راهی در پیش نداری و باید دستی بگیری و با خود همراهش کنی!!!فقط 

باید یادت نرود و در راه رفتن تا رسیدن باشی ، نکند پایت بلغزد و سُر بخوری ، که اگر چنین شود شاید

دیگر نتوانی برگردی و همانجا بمانی!!!و در ماندن سقوط است و نرسیدن و پوسیدن

ولی این را بارها دیده ام که تو با زمانه و شلاقهای امواج متلاطمش چگونه همراهی کرده ای!!!

پس امواج خروشان بغرید و بپویید زمان را ، شما را چه می شود که اینگونه حسادت خود را به رز وجودش

می کوبانید تا درهم بشکنید هر آنچه در اوست؟!!!

و من خنده ام می گیرد بر این زمانه مغرور نا آرام ، وقتی با دل پر التهابم در آغوش گرم و پر مهر و آرامش

می آسایم .

                                                                                                        "مادر روزت گرامی و مهرت جاری بر تمامی وجود"

                                                                          نوشته "ستاره"

 

 

 

نگارا ، مستانه مهمانم ، نگاهِ مستِ مستت را
                                                                                به جامِ مستِ پر پیمانه ی چشمانِ مشکینم
                                                  نه شیرینم ، نه آن فرهاد
                                                                  نه می خندم ، نه گریانم
                                                  نیم آن لیلی و مجنون
                                                                  نیم نی یا نه آن شیون
                                                  نه بیستون را شوم فرهاد
                                                                  نه چون مجنون ، دیوانه
                                                  نه بشکستم ، سبو ساقی
                                                                  نه بگریزم ، چو آن آهو
                                                  منم من ، مانده بس ، حیران
                                                                  کیم من ؟! ناز شیرینم
                                                                                  به شمع گرد سیمینت
                                                                                                    بسوزد بالِ  پروانه
                                                  نیم من ، خاکی و مانده
                                                                 نیم من ، بی نوا رانده
                                                  که دلبر را چونین دارم کنارم مست و مستانه
من از حوران و قلمان هم فراتر می روم شاید
                                                                                   که این گونه در آغوشم کشد این یار فرزانه

 

                                                                  شعری از"ستاره"

 

 

آن هنگام که می فرسایم زمین را و گذر از کوچه های خیس از چشمان بارانیم را که با خود عطر شسته شده خاک کوی یار دلربایم را برایم به ارمغان می آورد تا آنرا توتیای چشمان بیمارم کنم

باور دارم که چه نزدیک است وصالمان ، در هنگام باروری گلبرگهای لطیف گلهای عشق سرزمینهای وصال ، در هم آغوشی مهتاب و درخشش شبنمهای به بار نشسته از طراوت عشق ، وه ، که چه لغزنده بر روی تک گلبرگهای سیمین گون به رقص در می آیند و با چه شور و مستی رها و آزاد می لغزند و در می آمیزند با ترانه مستی بودن ها و شدن ها و رسیدن ها ... 

 می شنوم ترانه ها را و نجوای چکاوکان و پرندگان عشق در سرزمین رحمت و محبت نم زده و نمناک از ترنمهای رسیدنهای بی حسرت و نمانده در پیجهای تنهایی و چشم انتظاری ، بی اندوه از نچشیدن حلاوت عشق و وصال

باید شمع گونه آموخت عشقبازی با پروانه را و باید پروانه وار بر گرد شمع رقصید تا سیراب از آن شد آنگونه که او می خواهد .

باید آموخت شنیدن را همصدایی را و هم آغوشی با او را تا دغدغه ها کنار رود و هویدا شود آنچه که باید  و بیابی او را که در نزدیکت هر لحظه هم آغوش توست و تو را می بوید و می ستاید اگر با او هم صدایی بیاموزی

از پا فتادگانیم و بی غمگسارانیم در ولوله تمناها و خواستنها و دستهایمان خالی و چشمانمان ملتمسانه چه می جوید ؟! که نجات را در هم آغوشی او باید جست و غرق در عطر ناب همنفسی او شد ، هم اویی که نزدیک است و در کنارمان ، خیلی نزدیک و...خیلی نزدیکتر

... ستاره به ستاره رسید و قصه پیوندشان بس ستودنیست
باید آمیخت و در این آمیختگی آموخت و ماند تا نگار آسمان شب دیگر ستاره ای را تنها نگذارد و تنهایی رخت بربندد . باید در افق تابنده مهتاب سوسو زد و تابید و رفت تا خود رسیدن ها و وصالی ناب

 من ها را باید زدود و از این وا ماندگیها باید گریخت که همه وجود یکی شدن را می آموزد و نشان می دهد تمنای با هم بودن و ماندن و رفتن...

درست گفتی ستاره کوچولوی عزیزم نگاه بارانیم را نثارت می کنم آن هنگام که مست عشق بازی با نگارگر دیبای سرزمین محبت ، غرق در بوسه های تمنای معشوق خویش سجده بر نه خاک بلکه افلاک می گذارم ، نمی دانی !!!      نه    ، می دانم که می دانی ،    چه تمنای نابیست اگر که بخواهی ، لمس کنی رسیدنها را با دل شیشه ای و پاک و بی رنگت ...

                                                                    نوشته "ستاره"                           

موج سيلاب چشمانم را که مانند دانه هاي مرواريد بر  دل بارانيت مي بارد نثارت مي کنم
 آن هنگام که در تب بي هم نفسي ما لا مال از عشق به وصال محبت بي کرانش غوطه وري
 دردانه ي اميد را با عطر شبنم هاي به بار نشسته بر گلبرگهاي سحر خيز نياز را بر دل بارانيت مي نشانم
 آن هنگام که با ناز نگاه معشوق خود کرشمه ي نياز را به خلوت خود مي خوانم
 از من بپذير که حق برايت بخواهد آنچه که بايد بشود
 مي شود باور داشته باش
 پرده شک را از پنجره نگاهت بدر
 تا آنطور که بايد ببيني ، ببيني

ای عزیز خدا

نوشته "ستاره"

فعلا تا بعد از جمعه باهاتون خداحافظی می کنم این روزا همش درگیر کار خودم و دیگرانی مثل مامانم اینااا هستم

همتونو دوست دارم و دلم براتون تنگ می شه

پس تا شنبه اگه عمری باشه

به حق می سپارمتون

راستی به سیمرغ نازم و ستاره نازنینم و ماهی خیلی ماهم و لیلا جون گلم و رامین که خیلی حیف شد رفت یه سلام و یه خداحافظی ماه می کنم و خیلی دوستشون دارم ولی از تنگی زمان شرمنده شدم و از تمام خوبانی که منو تنها نمی ذارن و می درخشن در نبودنم تا بیام و بهشون عشق رو هدیه کنم خداحافظی می کنم تا سلامی به زودی

 

کلماتم گنگ است
          جملاتم خاموش
                    لحظه ها درگذرند
                              وه چه بی فرجامند
                                                رفتن ثانیه ها
                              بی سرانجامی این جاده ها
                    در پس پیچ و خم دالانها
          در گذرگاه سکوت و نجوا
نور مهتاب چه کارم آید؟!
         چون شوی همچو تویی میهمانم
                     رخ تو همچو طلوع خورشید
                               از شفق بر دل من می تابد
                                      و در آن دالانها که همه عشق خداست 
                               آسمان را به میهمانی خود می طلبم
                     و در آن لحظه ی تاریک سپید که به نور رخ تو نورانیست
          می سرایم بر خود آوازی بلند به بلندای تمام دنیا
مینویسم نت آهنگ طلوع خورشید بر دل ستاره ها
          و در آن باغ سیاه شب نورانی زنور رخ تو
                   لابلای تک درختان بلند مجنون
                             دل من می گرید ، مجنون وار در تب باور تو
                                     چهره ات خورشیدیست در نگاه شب من
                             نبض من می ماند در خم هر تپشی
                  تو همه افسونی در جنون دل من
         ای فروغم تو بتاب در خم دالانها
ای کلامم همه تو ، تو بخوان بر دل من
                          تو گذر کن این زمانهای تهی را ، تو گذر کن
                                         که شوم زنده ز روی رخ مهتابی تو
                                                                   ای همه هستی من 
                                                     شعری از "ستاره"

                                                         
 

سلام ستاره دوباره اومد بگه سلاااااااااااااام

سلااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااامی ناب ناب ه ناب

اومد بره پیش اون بیماری که گفته بود تا ازش پرستاری کنه ، خودش افتاد و بیمار شد

اینه که گفتند : بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش زیک گوهرند

                                          چو عضوی بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار

                    ستاره پیشتونه فقط کمی فرصت می خواد و التماس دعا داره برا تموم بیمارا

                                                                

متاسفانه مشکل بیماری برا یکی از نزدیکانم اتفاق افتاده شاید مجبور بشم برم و تا چند روزی اینجا در خدمت شما عزیزانم نباشم این روزها روزهای رفتن و سفر ه ازتون می خوام دعا یادتون نره عزیزانم

همتونو دوست دارم و به حق می سپارم

ازتون می خوام این وبلاگو با نظرات تون ستاره بارون کنید

گاهی لازمه دوستا در مشکلات با حضور خودشون یاری شونو نشون بدن پس یا علی

ستاره

 

زندگی هدیه خداست به تو و نحوه ارائه اون ، هدیه توست به خدا

پس سمفونی یه زندگی را زیبا ترسیم کرده و به زیباترین شکل رهبری کنیم

بگو چگونه می اندیشی تا به تو بگویم که چگونه زندگی می کنی

بیرون زتو نیست آنچه در عالم هست

از کوزه همان برون تراود که در اوست

بنیان گذار" تکنولوژی فکر "در ایران

استاد آزمندیان

خواستم بگویم که دلیل غمگینی دلم تویی ولی در دلم لیاقت را نیافتم

خواستم بنویسم که چقدر این روزها برایم سخت می گذرد ولی قلمی نیافتم

خواستم تیرگی لحظاتم را دلیل بر سیاهی غیبتت بدانم ولی جسارتش نبود

خواستم از تو  الگویی برای بهتر بودن خود بسازم ولی عاجز از حقایق زندگیت ماندم

خواستم نگاهت را ترسیم کنم ولی هنری در خورت نیافتم

خواستم از رنگ زندگیت بر زمینه وجودم بپاشم ولی در ساده زیستنت رنگی نیافتم

خواستم افتخار کنم به خودم که مرا چون تو مقامیست ولی هنوز اندر خم یک کوچه مانده ام

خواستم حتی لحظه ای با تو و خیالت پرواز کنم ولی کو بالی که یاریم کند

خواستم نگاهم را به دور دستها ببرم و آسمانی تر ببینم ولی زهی خیال باطل که هیچ نمی بینم جز ...

خواستم برایت درد دل کنم ولی تو را با دل من چه کارست که تو دلی دریایی داری

خواستم غم نامه ای در نبودنت بسرایم اما خود را خالی از جملاتی که لایقش باشی یافتم

پس

خواستم فقط نام تو را برای خود هجی کنم ولی افسوس که حتی کلمات هم از شان وجودت خجل شدند

ولی می توانم بگویم فاطمه جان تو خود معنی خودی و دیگر هیچ

این ایام سوگ و ماتم بر همگان تسلیت باد

                                           نوشته "ستاره"

 

  یادش  بخیر بچگیا با کارتوناش چه خوب بود 

                  

 

 

 

 

 

 

 

همه جای دنیا پر بود از آب زلال
هم زمین هم آسمون
دشت فیروزه ای یه آبی بود
زندگی در گذر و شیرین بود
دلها همه بی آلایش و پاک
غمها همه پژمرده و سرد
گل سرخ لبخند همه جا پیدا بود
قصه غصه تنهایی نبود
دلها دیگه بی سایه نبود
آدمکها همه شاد و خندون
هر نگاهی غرق در تابش عشق
هر سکوتش پر ز آواز بلند
جریان عشق بود در رگها
تپش نبض درون دلها
پر بود از ساز نیایش و دعا
دستها خالی نبود چون خدا بود آنجا
شاید اونجا  نه  دیگه  دنیا نبود؟!
اون فقط یه دنیایی دریایی بود
مهربونی همه جا موجی داشت
به بلندای طلوع خورشید
پریا نه همون آدمکا غرق در نعمت و ناز
حریر لباسشون توی موج دریا هفت رنگ بود
وای چقدر این منظره قشنگ بود
فاصله ی بین ما با خود خدا یک خط بود
اینطرف دنیا بود آنطرف هم عقبی
مادرم ترکم کرد رفت تا خود خدا
ما همه دست به دعا
کاش بیاد مادر ما
نکنه اونجا بهش خوش بگذره دیگه نیاد
نکنه بابای ما در اونطرف نذاره مامان بیاد
ما همه دل نگرون لحظه ها
ای خدا مادرمون زودی بیاد
ناگهان از اون طرف مادرمون
با نگاهی که به پشت سر داشت
آروم آروم به ما نزدیک شد ولی هی برمی گشت
انگاری اونجا چیزی رو جا می ذاشت
می یومد تا به خط دنیا رسید
دستشو گرفتیم و اوردیمش این دنیا
ولی مادر می گفت اونجا چقدر راحت بود
چقدر شیرین بود ولی من برگشتم
چون شما رو اینجا تنها باید می ذاشتم
مادرم برامون گفت که خدا مهربونه
آدمهای خوب رو هم خیلی خیلی دوست داره
ولی حتی اون گفت همه آدمها که خوب نمی شن
اما چون خدا دارن خدا هم اونارو نمی ذاره تنها بره
جای اونها هم خوبه اگه که یاد بگیرن محبتو هم دلی رو
چون خدا مهربونه
چون خدا مهربونه

چشامو که باز کردم  نمی خواستم که پا شم
انگاری تو خواب بودم و خواب می دیدم
سبکی یه تو آبو حس کردم
مثل طفلی که به دنیا اومده
به خودم پیچیدم
بعد هم نالیدم که ای خدا چرا من بیدار شدم؟
اما من فهمیدم میشه دنیا رو به رنگی دیگه دید
چشمها رو باید شست
پس بلند فریاد زدم : ای خدا می دونی دوست دارم

شعر از "ستاره"

ستاره اومده تا به همه عزیزاش سلام کنه

و دوباره باید بره تا دو شنبه هفته آینده

به دعای همتون نیاز داره

این دیوارها را بردارید کسی پشت در است و به در می کوبد

این دیوار بلند چیست که بین من و توست

منتظر باید ماند تا کسی برکند این دیوار بلند

یا که شاید بتوان برکند از ریشه و بن

این صدا چیست که هر دم مرا می خواند

که بیا تا برویم پشت آن پنجره باران خیز

برویم هر دو بشوییم پر و بال خود را

تا که پرواز کنیم تا آنجا

تا به آنجا که کسی حائل بین ما نیست

و فقط من و توام

و سکوتی با عشق

رنگ در رنگ نگاه است اینجا

وای باران تو چه خوب می دانی

شستن و رفتن و آواز بلند

چک چک نم نمه آواز تو را می شنود

این دل غمگینم

ولی باید پر زد

باز باید پر زد

ای دل آرام بگیر

در نبودن زیستن باید

ای دل آرام بگیر

در گریستن لبخند

ای دل آرام بگیر

در فنا بودن و در سکوت آواز بلند

آه ای پنجره باران خیز تو ببار و پاک کن هر چه ناپاکی و چرک و اندوه

از دل ساده من

آه باران تو ببار

شعر از"ستاره"